Met de wind meewaaien

Met alle winden meewaaien. Hoe makkelijk is dat voor jou? Meewaaien is makkelijker dan tegen de wind in. Maar betekent meewaaien dan ook dat alles goed is? Dat alles ok is? Dat je niet je grens aan hoeft te geven? Dat laatste is mijn thema. Mijn grens aangeven, dat begint met je grens voelen. En dan bij voorkeur voordat je erover heen bent. Doordat ik ging erkennen 4 jaar terug dat ik in een burnout zat moest ik gaan erkennen dat ik grenzen had. Maar die voel je niet bij een burnout (anders kom je niet in een burnout). Maar dan moet je ze nog aan gaan geven, en graag op een subtiele manier. Ik dacht dat dat als je je eigen onderneming zou hebben dat het dan makkelijker zou zijn. Ehm nou niet dus. Afgelopen weken kom ik er achter dat dat eigenlijk een stuk lastiger is. Vooral omdat je eigenlijk 24/7 met je onderneming bezig kan zijn als je wilt. Dat is alleen al vanuit je zelf gezien. Maar ook vanuit de omgeving wordt nogal eens gedacht dat bijvoorbeeld omdat je vanuit huis werkt je toch altijd bereikbaar bent, je alle tijd hebt etc. Ehm nou dat is niet helemaal de realiteit. Het is geen verwijt hoor (en als je je aangesproken voelt zie het dan als een soort spiegel). Het is voor mij meer een signaal dat ik mag leren mijn grenzen aan te geven. Sterker nog, dat dat soms ook iets steviger, iets duidelijker mag of zelfs moet doen. Niet omdat ik iets niet wil of kan doen, maar omdat ik daarmee goed voor mijzelf zorg. En als ik goed voor mij zelf zorg, dan kan ik nog enthousiaster, nog gedrevener en met nog meer plezier aan een opdracht werken. Dus waai ik met de wind mee op het strand, loop ik er ook een stukje tegen in, maar dat kost toch meer energie, dus wandel ik weer terug met de wind in mijn rug. Omdat ik daarmee ook tegen mijzelf zeg, het is goed zo. Waai jij met de wind mee, of ga je liever tegen de wind in. Of, hoe zorg jij ervoor dat je je grens in de gaten houd en die aangeeft bij opdrachtgevers?